Łukasz Horowski – człowiek, który budował mosty między Polską a Ukrainą

15 lat temu odszedł Łukasz Horowski. Dla wielu – pierwszy Konsul Honorowy Ukrainy w Wielkopolsce, działacz, przedsiębiorca. Dla nas – przede wszystkim człowiek, który potrafił łączyć ludzi i robił to z niezwykłą naturalnością.

Był człowiekiem, który swoją działalnością wyprzedzał czasy, w jakich przyszło mu działać. Wierzył, że relacje między narodami nie rodzą się w gabinetach, lecz w codziennej pracy, wzajemnym zaufaniu i bezinteresownej pomocy.

Nie budował relacji polsko-ukraińskich na poziomie wielkich słów. Budował je codziennie – poprzez spotkania, rozmowy, konkretne działania. Był współtwórcą naszego Stowarzyszenia „Polska – Ukraina” i jego pierwszym prezesem. To dzięki jego energii i uporowi powstała przestrzeń, w której Polacy i Ukraińcy mogli się poznawać, rozumieć i działać razem.

Kiedy w 2007 roku został pierwszym Konsulem Honorowym Ukrainy w Wielkopolsce, potraktował tę funkcję jak zobowiązanie, a nie tytuł. Wspierał inicjatywy kulturalne, pomagał organizować wydarzenia, łączył ludzi z różnych środowisk. To między innymi dzięki niemu narodziła się „Ukraińska Wiosna” – festiwal, który dziś jest czymś oczywistym, ale wtedy był odważnym pomysłem i krokiem w stronę prawdziwego dialogu.

Ale jeśli ktoś zapytałby, gdzie widać jego serce najbardziej – odpowiedź prowadzi na Podole, do niewielkiej wsi Cygany. Tam jego pomoc była namacalna. Szkoła, która dzięki niemu zyskała komputery, instrumenty muzyczne i wyposażenie, dla wielu dzieci stała się oknem na świat. Stypendia, które fundował, dawały szansę na naukę i rozwój tym, którzy wcześniej jej nie mieli. Pomoc dla lekarzy, wsparcie dla rolników, sprzęt dla szpitali – to nie były jednorazowe gesty, tylko długofalowa troska o ludzi.

Mieszkańcy Cygan do dziś wspominają go nie jako urzędnika czy darczyńcę, ale jako swojego człowieka. Kogoś, kto przyjeżdżał, rozmawiał, słuchał i wracał – nie dlatego, że musiał, tylko dlatego, że chciał.

Za swoją działalność został doceniony po obu stronach granicy. Otrzymał Honorowe Obywatelstwo Rejonu Borszczowskiego, a w Kijowie Cerkiew Prawosławna uhonorowała go medalem „Chwała – Praca – Sława”. Jego działania, szczególnie program stypendialny dla młodzieży, zostały również zauważone przez Instytut Ukraińsko-Polski w Tarnopolu „TISIT”, który nadał mu tytuł doktora honoris causa.

W Poznaniu jego pamięć została upamiętniona poprzez nadanie jego imienia skwerowi u zbiegu ulic Bukowskiej i Szylinga.

Łukasz Horowski pozostawił po sobie coś więcej niż instytucje i projekty. Zostawił przykład postawy – odpowiedzialnej, otwartej i odważnej. W czasach, gdy relacje polsko-ukraińskie nie były jeszcze oczywistością, potrafił je budować z przekonaniem i konsekwencją. Dla naszego Stowarzyszenia pozostaje nie tylko współzałożycielem, ale także patronem działań, które kontynuujemy do dziś. Jest częścią naszej tożsamości. Przypomina nam, że relacje między Polską a Ukrainą to nie tylko polityka czy wydarzenia, ale przede wszystkim ludzie i codzienna praca.

W 15. rocznicę jego śmierci wspominamy go jako człowieka, który rozumiał, że historia może dzielić, ale przyszłość można budować wspólnie. Jego życie jest dowodem na to, że pojednanie i współpraca zaczynają się od jednego człowieka – i od jego decyzji, by działać.